ΕΥΤΟΛΜΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ  2

(Όταν είναι ανεξάρτητος 

και δεν καθίσταται ευτελής θεραπαινίς

της τυραννίας μιας πλειοψηφίας

της Νομοθετικής ή εκτελεστικής εξουσίας.)

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ - ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΓΧΟ - 

ΠΛΕΙΟΨΗΦΪΑΣ

 

 

«Και τώρα τι πρέπει να γίνει

/ σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων;

/ σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;»

Μιχάλης Κατσαρός

(Κατά Σαδδουκαίων)

 

 

Να θυμηθούμε και ξαναδιαβάσουμε πρέπει το άρθρο 93 παρ.4 του Συντάγματος που ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ να μην εφαρμόζουν νόμους που το περιεχόμενό τους είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.

Συγκεκριμένα,

το άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγματος γράφει:

 

«… 4. Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο

που το περιεχόμενο του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα».

 

Δηλαδή σύμφωνα με το Σύνταγμα ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, από το μέχρι χθες Ειρηνοδικείο, που αδικαιολόγητα, εσφαλμένα και εγκληματικά καταργήθηκε με το πρόσχημα για δήθεν επιτάχυνσης απονομής της Δικαιοσύνης, μέχρι και τον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο της Επικρατείας    ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

Είναι δηλαδή ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ  κάθε δικαστηρίου, να μην εφαρμόσει νόμο, που κρίνει ότι είναι αντισυνταγματικός και μάλιστα να το κάνει «αυτεπαγγέλτως» χωρίς δηλαδή να χρειάζεται να το ζητήσει κάποιος !  

Και να το θυμόμαστε ή και να το μάθουμε πρέπει.

Υπήρξαν θαρραλέοι και σοφοί ΔΙΚΑΣΤΕΣ σε τούτο τον τόπο. Δικαστές, που δεν  έγιναν παρακεντέδες της χούντας των συνταγματαρχών, στις μέρες μας, που δεν  φοβήθηκαν τους ένστολους κρατιστές και αδιαφορήσαν  για τους εκβιασμούς και τις απειλές των  ειδικευμένων και σπουδαγμένων «τεχνικών» της κάθε λογής απόλυτης εξουσίας που κάθε φορά θρονιαζόντουσαν στο σβέρκο μας.

Δικαστές που  κωφεύοντας στις ύβρεις και συκοφαντίες των ειδικών της προπαγάνδας και καταπίεσης  και καθυπόταξης και εξαγοράς συνειδήσεων, με τόλμη  αποδοκιμάσανε και χλευάσανε την ευτέλεια και αθλιότητα μιας  κακοφτιαγμένης για ραγιάδες  «ψευδεπίγραφης» Δημοκρατίας.

Δικαστές που δεν δέχτηκαν να λειτουργήσουν ως όργανα μιας  «Δικαιοσύνης» που σαν «απολειφάδι», είχε απομείνει ως εργαλείο διασποράς φόβου και  τιμωρίας στα χέρια ενός Κράτους ληστή και άρπαγα, και εργαλείο καθυπόταξης του «λαού».

Ενός «λαού» που κατασκευάσανε  κάποτε οι Βαυαροί, κοπρίζοντας πάνω στα ονείρατα και την ιδεολογία και τους στόχους της μεγάλης Επανάστασης        του 1821.

 Όταν «εν ονόματι  του ελέω Θεού βασιλέως» που μας φέρανε οι Βαυαροί, μαζί στήσανε  στις πλατείες και τη «γκιλοτίνα».

Όταν με τη βία οι Βαυαροί αφοπλίσανε τους οπλισμένους πολίτες επαναστάτες, που γέννησε και γέννησαν τη μεγάλη Επανάσταση του 1821 ενώ καρατομήσανε με τη «γκιλοτίνα» όσους επαναστάτες δεν παραδίδανε τα όπλα τους.

Τότε που μόνο στο ΄Αργος  οι Βαυαροί αφοπλίσανε, δεκαπέντε χιλιάδες ατομικούς πολεμιστές της επανάστασης του 1821, μετατρέποντας τους αφοπλισμένους επαναστάτες σε  «λαό». Δηλαδή μια άμορφη κακόμοιρη μάζα, χωρίς νόηση, χωρίς βούληση, δειλή και φοβισμένη τόσο, που να μπορεί ηθελημένα να χάνει τη μνήμη και την ιστορία της.  

Φτιάξανε τότε οι Βαυαροί ένα «λαό» ταπεινωμένο τόσο, που κατάντησαν ακόμα και κείνο το μεγάλο, δοξασμένο επαναστάτη το Νικηταρά το «τουρκοφάγο», να ζητιανεύει στους δρόμους.

Τότε, που όσοι επαναστάτες  δεν παραδώσανε τα όπλα τους και προλάβανε και  φύγανε ληστές στα βουνά ή περάσανε τα σύνορα φεύγοντας μέσα στη Τουρκιά  για να συνεχίσουνε την Επανάσταση,  «ληστές»  τους βρίζανε και τους καταδιώκανε και τους σκοτώνανε τα ένοπλα αποσπάσματα με τους χωροφυλάκους.

Ενός Κράτους που μέχρι χθες, κορδωνότανε υποστηρίζοντας περήφανα για ιδιοκτησιακούς λόγους, ότι είναι «Κράτος διάδοχος» της Οθωμανικής εξουσίας και ιδιοκτησίας !

Από τότε δηλαδή, από τους Βαυαρούς και μετά, ως «λαός» ανεξήγητα και ασυγχώρητα, «ξεχάσαμε» και τη «ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ» και τα Συντάγματα της Επανάστασης  και την «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ» που φτιάξαμε μέσα στη φωτιά της Επανάστασης με λαϊκές Συνελεύσεις και εθνοσυνελεύσεις και τα Συντάγματα

 Ξεχάσαμε εκείνο το μεγάλο αίτημα και σύνθημα «Στενή και έλα Πίσω!» που είχε ακουστεί φτιάχνοντας το Σύνταγμα στην Επανάσταση του 1821 που σήμαινε ότι αυτοί που ψηφίσανε και εκλέξανε κάποιον «αντιπρόσωπο» στη Βουλή,  αν μετά την εκλογή του αποδεικνυόταν ότι είναι ψεύτης, κλέφτης, απατεώνας, χασικλής, δημαγωγός, λαοπλάνος κλπ, να μπορούν οι πολίτες να το ανακαλέσουν και να τον πετάξουν έξω από τη Βουλή, να τον φέρουν πίσω !  γιατί επικίνδυνος ήταν για τη δημοκρατία.  

Ήταν ένα σύνθημα και αίτημα που μπήκε όταν φτιάχναμε σύνταγμα το 1821 αλλά δεν πέρασε τότε σε κανένα Σύνταγμα της Επανάστασης, αλλά ούτε και σε άλλο δικό μας Σύνταγμα, ούτε έχει τέτοια πρόβλεψη κάποιο Σύνταγμα  Δυτικής Δημοκρατίας.

Έτσι συνηθίσαμε κάθε φορά τη πλειοψηφία μιας «παρέας»   να ψηφίζει τους νόμους που τους συμφέρουν και ταιριάζουν στα «μούτρα» τους και στα μούτρα του  κάθε φορά αρχηγού της παρέας τους.

Και είναι φοβερή και επικίνδυνη  για τη δημοκρατία,  η  χωρίς έλεγχο «τυραννία της πλειοψηφίας», γιατί οδηγεί σε κατάλυση της δημοκρατίας.

 Γι΄ αυτό   και στο δικό μας Σύνταγμα υπάρχει σήμερα, το άρθρο 93 παρ.4 του Συντάγματος, ως  ελάχιστος κανόνας «αντίστασης» στη «Τυραννία της πλειοψηφίας».

Είναι ο θεσμός της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ που υποχρέωση έχει να ελέγχει, αν ένας νόμος είναι συνταγματικός ή όχι  και τότε ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΑ να μην εφαρμόζουν τους αντισυνταγματικούς νόμους. Είναι η Δικαιοσύνη (με τα Δικαστήρια και τους Δικαστές) υποχρεωμένη να ελέγχει και να μη εφαρμόζει νόμους, που το περιεχόμενό τους είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.

Έτσι και με αυτό τον τρόπο  προστατεύεται η Δημοκρατία, με τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ υποχρεωμένη να μην εφαρμόζει νόμους αντίθετους προς το Σύνταγμα. Ετσι η κάθε φορά πλειοψηφία της νομοθετικής εξουσίας γνωρίζοντας ότι τα δικαστήρια είναι υποχρεωμένα από το Σύνταγμα να μη εφαρμόσουν νόμους αντίθετους προς το Σύνταγμα, δεν θα ψηφίζουν τέτοιους νόμους.  Αλλά θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία και η Δημοκρατία χρειάζεται περήφανους, γενναίους, έντιμους, ιδεολόγους Δικαστές και όχι δειλά και φοβισμένα, εξαρτημένα από μια μηνιαία μισθοδοσία ανθρωπάκια.  

Και να το ξέρετε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει κρίνει και ερμηνεύσει και εφαρμόσει το παραπάνω άρθρο του Συντάγματος ως ακολούθως:

« …Επειδή στο άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγματος ορίζεται ότι: «Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα».

Με τη διάταξη αυτή καθιερούται το δικαίωμα των δικαστηρίων να προβαίνουν και αυτεπαγγέλτως στο διάχυτο και παρεμπίπτοντα έλεγχο της συνταγματικότητος των νόμων  ο οποίος από τον παρελθόντα αιώνα αποτελεί μία από τις κύριες βάσεις της δικαιοκρατικής μορφής του πολιτεύματός μας, κατά την έννοια δε της διατάξεως αυτής και εν όψει της γενικότητας με την οποία είναι διατυπωμένη, ζήτημα αντισυνταγματικότητας του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, δύναται να θέσει, πλην των διαδίκων, όχι μόνο ο εισηγητής – δικαστής , αλλά και οποιοδήποτε άλλο μέλος του δικαστηρίου κατά τη διάσκεψη, και δη ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου  ή ειδικώτερου σχηματισμού του ακόμα δε το πρώτον και κατά την αναιρετική δίκη, σε αυτές δε τις περιπτώσεις το δικαστήριο είναι υποχρεωμένο κατά το Σύνταγμα να εκφέρει ειδική περί του ζητήματος τούτου κρίση στο κείμενο της αποφάσεώς του και να μην εφαρμόσει το κανόνα δικαίου στη συγκεκριμένη περίπτωση, εφ’ όσον τον κρίνει αντιβαίνοντα στο Σύνταγμα..»

 

 Ήταν βέβαια τότε, το έτος 2000 !! που ένας μεγάλος ΔΙΚΑΣΤΗΣ   ο Εμμ. Δαρζέντας, έκθεσε με εισήγησή του στο Ανώτατο Δικαστήριο, τις παραπάνω σκέψεις και στοχασμούς και ερμηνεία του Συντάγματος και ζήτησε από το Ανώτατο Δικαστήριο να μην εφαρμόσει νόμο που είχε περιεχόμενο αντίθετο με το Σύνταγμα.

Γι΄ αυτό σας λέω. Επειδή ανεξέλεγκτη  μια πλειοψηφία μπορεί να ψηφίσει νόμους με περιεχόμενο αντίθετο με το Σύνταγμα.

Στις επόμενες εκλογές, πριν ψηφίσετε, να ρωτήσετε πρέπει. Αν ο υποψήφιος πρώην  βουλευτής στη θητεία  του,  με πρόθεση ή από αμέλεια ή έστω από άγνοια, ψήφισε νόμο με περιεχόμενο αντίθετο προς το Σύνταγμα. Και αν Ναι , τότε μη του δώσετε τη δυνατότητα να το ξανακάνει… Έτσι μόνο πλειοψηφία δεν θα γίνει ποτέ Τυραννία...

 

Δημήτριος Ν Ζέρβας.

Σημείωση:

1/.Εμμανουήλ Ι. Δαρζέντας, διακεκριμένος ανώτατος δικαστικός και νομικός, με πλούσιο συγγραφικό και επιστημονικό έργο. Βασικό έργο  του είναι «Νομικά Κείμενα Δημοσίου Δικαίου και Φιλοσοφίας του Δικαίου (1977-1992)»

2/. Απόφαση του Σ.τ.Ε. 3195/2000 Στ΄ τμ. Πρόεδρος Π. Παραράς, Σύμβουλος. Εισηγητής Εμμ. Δαρζέντας, Σύμβουλος. Δημοσιευμένη η απόφαση στο νομικό περιοδικό «Διοικητική Δίκη».