ΕΥΤΟΛΜΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ  2

(Όταν είναι ανεξάρτητος 

και δεν καθίσταται ευτελής θεραπαινίς

της τυραννίας μιας πλειοψηφίας

της Νομοθετικής ή εκτελεστικής εξουσίας.)

Η ΤΥΡΑΝΝΙΑ ΤΗΣ - ΧΩΡΙΣ ΕΛΕΓΧΟ - 

ΠΛΕΙΟΨΗΦΪΑΣ

 

 

«Και τώρα τι πρέπει να γίνει

/ σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων;

/ σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;»

Μιχάλης Κατσαρός

(Κατά Σαδδουκαίων)

 

 

Να θυμηθούμε και ξαναδιαβάσουμε πρέπει το άρθρο 93 παρ.4 του Συντάγματος που ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ να μην εφαρμόζουν νόμους που το περιεχόμενό τους είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.

Συγκεκριμένα,

το άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγματος γράφει:

 

«… 4. Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο

που το περιεχόμενο του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα».

 

Δηλαδή σύμφωνα με το Σύνταγμα ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, από το μέχρι χθες Ειρηνοδικείο, που αδικαιολόγητα, εσφαλμένα και εγκληματικά καταργήθηκε με το πρόσχημα για δήθεν επιτάχυνσης απονομής της Δικαιοσύνης, μέχρι και τον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο της Επικρατείας    ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ.

Είναι δηλαδή ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ  κάθε δικαστηρίου, να μην εφαρμόσει νόμο, που κρίνει ότι είναι αντισυνταγματικός και μάλιστα να το κάνει «αυτεπαγγέλτως» χωρίς δηλαδή να χρειάζεται να το ζητήσει κάποιος !  

Και να το θυμόμαστε ή και να το μάθουμε πρέπει.

Υπήρξαν θαρραλέοι και σοφοί ΔΙΚΑΣΤΕΣ σε τούτο τον τόπο. Δικαστές, που δεν  έγιναν παρακεντέδες της χούντας των συνταγματαρχών, στις μέρες μας, που δεν  φοβήθηκαν τους ένστολους κρατιστές και αδιαφορήσαν  για τους εκβιασμούς και τις απειλές των  ειδικευμένων και σπουδαγμένων «τεχνικών» της κάθε λογής απόλυτης εξουσίας που κάθε φορά θρονιαζόντουσαν στο σβέρκο μας.

Δικαστές που  κωφεύοντας στις ύβρεις και συκοφαντίες των ειδικών της προπαγάνδας και καταπίεσης  και καθυπόταξης και εξαγοράς συνειδήσεων, με τόλμη  αποδοκιμάσανε και χλευάσανε την ευτέλεια και αθλιότητα μιας  κακοφτιαγμένης για ραγιάδες  «ψευδεπίγραφης» Δημοκρατίας.

Δικαστές που δεν δέχτηκαν να λειτουργήσουν ως όργανα μιας  «Δικαιοσύνης» που σαν «απολειφάδι», είχε απομείνει ως εργαλείο διασποράς φόβου και  τιμωρίας στα χέρια ενός Κράτους ληστή και άρπαγα, και εργαλείο καθυπόταξης του «λαού».

Ενός «λαού» που κατασκευάσανε  κάποτε οι Βαυαροί, κοπρίζοντας πάνω στα ονείρατα και την ιδεολογία και τους στόχους της μεγάλης Επανάστασης        του 1821.

 Όταν «εν ονόματι  του ελέω Θεού βασιλέως» που μας φέρανε οι Βαυαροί, μαζί στήσανε  στις πλατείες και τη «γκιλοτίνα».

Όταν με τη βία οι Βαυαροί αφοπλίσανε τους οπλισμένους πολίτες επαναστάτες, που γέννησε και γέννησαν τη μεγάλη Επανάσταση του 1821 ενώ καρατομήσανε με τη «γκιλοτίνα» όσους επαναστάτες δεν παραδίδανε τα όπλα τους.

Τότε που μόνο στο ΄Αργος  οι Βαυαροί αφοπλίσανε, δεκαπέντε χιλιάδες ατομικούς πολεμιστές της επανάστασης του 1821, μετατρέποντας τους αφοπλισμένους επαναστάτες σε  «λαό». Δηλαδή μια άμορφη κακόμοιρη μάζα, χωρίς νόηση, χωρίς βούληση, δειλή και φοβισμένη τόσο, που να μπορεί ηθελημένα να χάνει τη μνήμη και την ιστορία της.  

Φτιάξανε τότε οι Βαυαροί ένα «λαό» ταπεινωμένο τόσο, που κατάντησαν ακόμα και κείνο το μεγάλο, δοξασμένο επαναστάτη το Νικηταρά το «τουρκοφάγο», να ζητιανεύει στους δρόμους.

Τότε, που όσοι επαναστάτες  δεν παραδώσανε τα όπλα τους και προλάβανε και  φύγανε ληστές στα βουνά ή περάσανε τα σύνορα φεύγοντας μέσα στη Τουρκιά  για να συνεχίσουνε την Επανάσταση,  «ληστές»  τους βρίζανε και τους καταδιώκανε και τους σκοτώνανε τα ένοπλα αποσπάσματα με τους χωροφυλάκους.

Ενός Κράτους που μέχρι χθες, κορδωνότανε υποστηρίζοντας περήφανα για ιδιοκτησιακούς λόγους, ότι είναι «Κράτος διάδοχος» της Οθωμανικής εξουσίας και ιδιοκτησίας !

Από τότε δηλαδή, από τους Βαυαρούς και μετά, ως «λαός» ανεξήγητα και ασυγχώρητα, «ξεχάσαμε» και τη «ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ» και τα Συντάγματα της Επανάστασης  και την «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ» που φτιάξαμε μέσα στη φωτιά της Επανάστασης με λαϊκές Συνελεύσεις και εθνοσυνελεύσεις και τα Συντάγματα

 Ξεχάσαμε εκείνο το μεγάλο αίτημα και σύνθημα «Στενή και έλα Πίσω!» που είχε ακουστεί φτιάχνοντας το Σύνταγμα στην Επανάσταση του 1821 που σήμαινε ότι αυτοί που ψηφίσανε και εκλέξανε κάποιον «αντιπρόσωπο» στη Βουλή,  αν μετά την εκλογή του αποδεικνυόταν ότι είναι ψεύτης, κλέφτης, απατεώνας, χασικλής, δημαγωγός, λαοπλάνος κλπ, να μπορούν οι πολίτες να το ανακαλέσουν και να τον πετάξουν έξω από τη Βουλή, να τον φέρουν πίσω !  γιατί επικίνδυνος ήταν για τη δημοκρατία.  

Ήταν ένα σύνθημα και αίτημα που μπήκε όταν φτιάχναμε σύνταγμα το 1821 αλλά δεν πέρασε τότε σε κανένα Σύνταγμα της Επανάστασης, αλλά ούτε και σε άλλο δικό μας Σύνταγμα, ούτε έχει τέτοια πρόβλεψη κάποιο Σύνταγμα  Δυτικής Δημοκρατίας.

Έτσι συνηθίσαμε κάθε φορά τη πλειοψηφία μιας «παρέας»   να ψηφίζει τους νόμους που τους συμφέρουν και ταιριάζουν στα «μούτρα» τους και στα μούτρα του  κάθε φορά αρχηγού της παρέας τους.

Και είναι φοβερή και επικίνδυνη  για τη δημοκρατία,  η  χωρίς έλεγχο «τυραννία της πλειοψηφίας», γιατί οδηγεί σε κατάλυση της δημοκρατίας.

 Γι΄ αυτό   και στο δικό μας Σύνταγμα υπάρχει σήμερα, το άρθρο 93 παρ.4 του Συντάγματος, ως  ελάχιστος κανόνας «αντίστασης» στη «Τυραννία της πλειοψηφίας».

Είναι ο θεσμός της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ που υποχρέωση έχει να ελέγχει, αν ένας νόμος είναι συνταγματικός ή όχι  και τότε ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΑ να μην εφαρμόζουν τους αντισυνταγματικούς νόμους. Είναι η Δικαιοσύνη (με τα Δικαστήρια και τους Δικαστές) υποχρεωμένη να ελέγχει και να μη εφαρμόζει νόμους, που το περιεχόμενό τους είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα.

Έτσι και με αυτό τον τρόπο  προστατεύεται η Δημοκρατία, με τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ υποχρεωμένη να μην εφαρμόζει νόμους αντίθετους προς το Σύνταγμα. Ετσι η κάθε φορά πλειοψηφία της νομοθετικής εξουσίας γνωρίζοντας ότι τα δικαστήρια είναι υποχρεωμένα από το Σύνταγμα να μη εφαρμόσουν νόμους αντίθετους προς το Σύνταγμα, δεν θα ψηφίζουν τέτοιους νόμους.  Αλλά θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία και η Δημοκρατία χρειάζεται περήφανους, γενναίους, έντιμους, ιδεολόγους Δικαστές και όχι δειλά και φοβισμένα, εξαρτημένα από μια μηνιαία μισθοδοσία ανθρωπάκια.  

Και να το ξέρετε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει κρίνει και ερμηνεύσει και εφαρμόσει το παραπάνω άρθρο του Συντάγματος ως ακολούθως:

« …Επειδή στο άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγματος ορίζεται ότι: «Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα».

Με τη διάταξη αυτή καθιερούται το δικαίωμα των δικαστηρίων να προβαίνουν και αυτεπαγγέλτως στο διάχυτο και παρεμπίπτοντα έλεγχο της συνταγματικότητος των νόμων  ο οποίος από τον παρελθόντα αιώνα αποτελεί μία από τις κύριες βάσεις της δικαιοκρατικής μορφής του πολιτεύματός μας, κατά την έννοια δε της διατάξεως αυτής και εν όψει της γενικότητας με την οποία είναι διατυπωμένη, ζήτημα αντισυνταγματικότητας του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, δύναται να θέσει, πλην των διαδίκων, όχι μόνο ο εισηγητής – δικαστής , αλλά και οποιοδήποτε άλλο μέλος του δικαστηρίου κατά τη διάσκεψη, και δη ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου  ή ειδικώτερου σχηματισμού του ακόμα δε το πρώτον και κατά την αναιρετική δίκη, σε αυτές δε τις περιπτώσεις το δικαστήριο είναι υποχρεωμένο κατά το Σύνταγμα να εκφέρει ειδική περί του ζητήματος τούτου κρίση στο κείμενο της αποφάσεώς του και να μην εφαρμόσει το κανόνα δικαίου στη συγκεκριμένη περίπτωση, εφ’ όσον τον κρίνει αντιβαίνοντα στο Σύνταγμα..»

 

 Ήταν βέβαια τότε, το έτος 2000 !! που ένας μεγάλος ΔΙΚΑΣΤΗΣ   ο Εμμ. Δαρζέντας, έκθεσε με εισήγησή του στο Ανώτατο Δικαστήριο, τις παραπάνω σκέψεις και στοχασμούς και ερμηνεία του Συντάγματος και ζήτησε από το Ανώτατο Δικαστήριο να μην εφαρμόσει νόμο που είχε περιεχόμενο αντίθετο με το Σύνταγμα.

Γι΄ αυτό σας λέω. Επειδή ανεξέλεγκτη  μια πλειοψηφία μπορεί να ψηφίσει νόμους με περιεχόμενο αντίθετο με το Σύνταγμα.

Στις επόμενες εκλογές, πριν ψηφίσετε, να ρωτήσετε πρέπει. Αν ο υποψήφιος πρώην  βουλευτής στη θητεία  του,  με πρόθεση ή από αμέλεια ή έστω από άγνοια, ψήφισε νόμο με περιεχόμενο αντίθετο προς το Σύνταγμα. Και αν Ναι , τότε μη του δώσετε τη δυνατότητα να το ξανακάνει… Έτσι μόνο πλειοψηφία δεν θα γίνει ποτέ Τυραννία...

 

Δημήτριος Ν Ζέρβας.

Σημείωση:

1/.Εμμανουήλ Ι. Δαρζέντας, διακεκριμένος ανώτατος δικαστικός και νομικός, με πλούσιο συγγραφικό και επιστημονικό έργο. Βασικό έργο  του είναι «Νομικά Κείμενα Δημοσίου Δικαίου και Φιλοσοφίας του Δικαίου (1977-1992)»

2/. Απόφαση του Σ.τ.Ε. 3195/2000 Στ΄ τμ. Πρόεδρος Π. Παραράς, Σύμβουλος. Εισηγητής Εμμ. Δαρζέντας, Σύμβουλος. Δημοσιευμένη η απόφαση στο νομικό περιοδικό «Διοικητική Δίκη».

 

ΕΥΤΟΛΜΟΙ ΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ (Όταν είναι ανεξάρτητος και δεν καθίσταται ευτελής θεραπαινίς της τυραννίας μιας πλειοψηφίας της Νομοθετικής ή εκτελεστικής εξουσίας.) «Και τώρα τι πρέπει να γίνει / σ’ αυτό το νεκροταφείο των ονομάτων; / σ’ αυτό το νεκροταφείο των λέξεων;» Μιχάλης Κατσαρός (Κατά Σαδδουκαίων) Να θυμηθούμε και ξαναδιαβάσουμε πρέπει το άρθρο 93 παρ.4 του Συντάγματος που ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ να μην εφαρμόζουν νόμους που το περιεχόμενό τους είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα. Συγκεκριμένα, το άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγματος γράφει: «… 4. Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενο του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα». Δηλαδή σύμφωνα με το Σύνταγμα ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΤΑΙ ΚΑΘΕ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ, από το μέχρι χθες Ειρηνοδικείο, που αδικαιολόγητα, εσφαλμένα και εγκληματικά καταργήθηκε με το πρόσχημα για δήθεν επιτάχυνσης απονομής της Δικαιοσύνης, μέχρι και τον Άρειο Πάγο και το Συμβούλιο της Επικρατείας ΝΑ ΜΗΝ ΕΦΑΡΜΟΖΟΥΝ ΝΟΜΟ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΝΤΙΘΕΤΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ. Είναι δηλαδή ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ κάθε δικαστηρίου, να μην εφαρμόσει νόμο, που κρίνει ότι είναι αντισυνταγματικός και μάλιστα να το κάνει «αυτεπαγγέλτως» χωρίς δηλαδή να χρειάζεται να το ζητήσει κάποιος ! Και να το θυμόμαστε ή και να το μάθουμε πρέπει. Υπήρξαν θαρραλέοι και σοφοί ΔΙΚΑΣΤΕΣ σε τούτο τον τόπο. Δικαστές, που δεν έγιναν παρακεντέδες της χούντας των συνταγματαρχών, στις μέρες μας, που δεν φοβήθηκαν τους ένστολους κρατιστές και αδιαφορήσαν για τους εκβιασμούς και τις απειλές των ειδικευμένων και σπουδαγμένων «τεχνικών» της κάθε λογής απόλυτης εξουσίας που κάθε φορά θρονιαζόντουσαν στο σβέρκο μας. Δικαστές που κωφεύοντας στις ύβρεις και συκοφαντίες των ειδικών της προπαγάνδας και καταπίεσης και καθυπόταξης και εξαγοράς συνειδήσεων, με τόλμη αποδοκιμάσανε και χλευάσανε την ευτέλεια και αθλιότητα μιας κακοφτιαγμένης για ραγιάδες «ψευδεπίγραφης» Δημοκρατίας. Δικαστές που δεν δέχτηκαν να λειτουργήσουν ως όργανα μιας «Δικαιοσύνης» που σαν «απολειφάδι», είχε απομείνει ως εργαλείο διασποράς φόβου και τιμωρίας στα χέρια ενός Κράτους ληστή και άρπαγα, και εργαλείο καθυπόταξης του «λαού». Ενός «λαού» που κατασκευάσανε κάποτε οι Βαυαροί, κοπρίζοντας πάνω στα ονείρατα και την ιδεολογία και τους στόχους της μεγάλης Επανάστασης του 1821. Όταν «εν ονόματι του ελέω Θεού βασιλέως» που μας φέρανε οι Βαυαροί, μαζί στήσανε στις πλατείες και τη «γκιλοτίνα». Όταν με τη βία οι Βαυαροί αφοπλίσανε τους οπλισμένους πολίτες επαναστάτες, που γέννησε και γέννησαν τη μεγάλη Επανάσταση του 1821 ενώ καρατομήσανε με τη «γκιλοτίνα» όσους επαναστάτες δεν παραδίδανε τα όπλα τους. Τότε που μόνο στο ΄Αργος οι Βαυαροί αφοπλίσανε, δεκαπέντε χιλιάδες ατομικούς πολεμιστές της επανάστασης του 1821, μετατρέποντας τους αφοπλισμένους επαναστάτες σε «λαό». Δηλαδή μια άμορφη κακόμοιρη μάζα, χωρίς νόηση, χωρίς βούληση, δειλή και φοβισμένη τόσο, που να μπορεί ηθελημένα να χάνει τη μνήμη και την ιστορία της. Φτιάξανε τότε οι Βαυαροί ένα «λαό» ταπεινωμένο τόσο, που κατάντησαν ακόμα και κείνο το μεγάλο, δοξασμένο επαναστάτη το Νικηταρά το «τουρκοφάγο», να ζητιανεύει στους δρόμους. Τότε, που όσοι επαναστάτες δεν παραδώσανε τα όπλα τους και προλάβανε και φύγανε ληστές στα βουνά ή περάσανε τα σύνορα φεύγοντας μέσα στη Τουρκιά για να συνεχίσουνε την Επανάσταση, «ληστές» τους βρίζανε και τους καταδιώκανε και τους σκοτώνανε τα ένοπλα αποσπάσματα με τους χωροφυλάκους. Ενός Κράτους που μέχρι χθες, κορδωνότανε υποστηρίζοντας περήφανα για ιδιοκτησιακούς λόγους, ότι είναι «Κράτος διάδοχος» της Οθωμανικής εξουσίας και ιδιοκτησίας ! Από τότε δηλαδή, από τους Βαυαρούς και μετά, ως «λαός» ανεξήγητα και ασυγχώρητα, «ξεχάσαμε» και τη «ΜΕΣΣΗΝΙΑΚΗ ΓΕΡΟΥΣΙΑ» και τα Συντάγματα της Επανάστασης και την «ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΕΙΑ» που φτιάξαμε μέσα στη φωτιά της Επανάστασης με λαϊκές Συνελεύσεις και εθνοσυνελεύσεις και τα Συντάγματα Ξεχάσαμε εκείνο το μεγάλο αίτημα και σύνθημα «Στενή και έλα Πίσω!» που είχε ακουστεί φτιάχνοντας το Σύνταγμα στην Επανάσταση του 1821 που σήμαινε ότι αυτοί που ψηφίσανε και εκλέξανε κάποιον «αντιπρόσωπο» στη Βουλή, αν μετά την εκλογή του αποδεικνυόταν ότι είναι ψεύτης, κλέφτης, απατεώνας, χασικλής, δημαγωγός, λαοπλάνος κλπ, να μπορούν οι πολίτες να το ανακαλέσουν και να τον πετάξουν έξω από τη Βουλή, να τον φέρουν πίσω ! γιατί επικίνδυνος ήταν για τη δημοκρατία. Ήταν ένα σύνθημα και αίτημα που μπήκε όταν φτιάχναμε σύνταγμα το 1821 αλλά δεν πέρασε τότε σε κανένα Σύνταγμα της Επανάστασης, αλλά ούτε και σε άλλο δικό μας Σύνταγμα, ούτε έχει τέτοια πρόβλεψη κάποιο Σύνταγμα Δυτικής Δημοκρατίας. Έτσι συνηθίσαμε κάθε φορά τη πλειοψηφία μιας «παρέας» να ψηφίζει τους νόμους που τους συμφέρουν και ταιριάζουν στα «μούτρα» τους και στα μούτρα του κάθε φορά αρχηγού της παρέας τους. Και είναι φοβερή και επικίνδυνη για τη δημοκρατία, η χωρίς έλεγχο «τυραννία της πλειοψηφίας», γιατί οδηγεί σε κατάλυση της δημοκρατίας. Γι΄ αυτό και στο δικό μας Σύνταγμα υπάρχει σήμερα, το άρθρο 93 παρ.4 του Συντάγματος, ως ελάχιστος κανόνας «αντίστασης» στη «Τυραννία της πλειοψηφίας». Είναι ο θεσμός της ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ που υποχρέωση έχει να ελέγχει, αν ένας νόμος είναι συνταγματικός ή όχι και τότε ΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ είναι ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΑ να μην εφαρμόζουν τους αντισυνταγματικούς νόμους. Είναι η Δικαιοσύνη (με τα Δικαστήρια και τους Δικαστές) υποχρεωμένη να ελέγχει και να μη εφαρμόζει νόμους, που το περιεχόμενό τους είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα. Έτσι και με αυτό τον τρόπο προστατεύεται η Δημοκρατία, με τη ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ υποχρεωμένη να μην εφαρμόζει νόμους αντίθετους προς το Σύνταγμα. Ετσι η κάθε φορά πλειοψηφία της νομοθετικής εξουσίας γνωρίζοντας ότι τα δικαστήρια είναι υποχρεωμένα από το Σύνταγμα να μη εφαρμόσουν νόμους αντίθετους προς το Σύνταγμα, δεν θα ψηφίζουν τέτοιους νόμους. Αλλά θέλει αρετή και τόλμη η Ελευθερία και η Δημοκρατία χρειάζεται περήφανους, γενναίους, έντιμους, ιδεολόγους Δικαστές και όχι δειλά και φοβισμένα, εξαρτημένα από μια μηνιαία μισθοδοσία ανθρωπάκια. Και να το ξέρετε ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας έχει κρίνει και ερμηνεύσει και εφαρμόσει το παραπάνω άρθρο του Συντάγματος ως ακολούθως: « …Επειδή στο άρθρο 93 παρ. 4 του Συντάγματος ορίζεται ότι: «Τα δικαστήρια υποχρεούνται να μην εφαρμόζουν νόμο που το περιεχόμενό του είναι αντίθετο προς το Σύνταγμα». Με τη διάταξη αυτή καθιερούται το δικαίωμα των δικαστηρίων να προβαίνουν και αυτεπαγγέλτως στο διάχυτο και παρεμπίπτοντα έλεγχο της συνταγματικότητος των νόμων ο οποίος από τον παρελθόντα αιώνα αποτελεί μία από τις κύριες βάσεις της δικαιοκρατικής μορφής του πολιτεύματός μας, κατά την έννοια δε της διατάξεως αυτής και εν όψει της γενικότητας με την οποία είναι διατυπωμένη, ζήτημα αντισυνταγματικότητας του εφαρμοστέου κανόνα δικαίου, δύναται να θέσει, πλην των διαδίκων, όχι μόνο ο εισηγητής – δικαστής , αλλά και οποιοδήποτε άλλο μέλος του δικαστηρίου κατά τη διάσκεψη, και δη ενώπιον οιουδήποτε δικαστηρίου ή ειδικώτερου σχηματισμού του ακόμα δε το πρώτον και κατά την αναιρετική δίκη, σε αυτές δε τις περιπτώσεις το δικαστήριο είναι υποχρεωμένο κατά το Σύνταγμα να εκφέρει ειδική περί του ζητήματος τούτου κρίση στο κείμενο της αποφάσεώς του και να μην εφαρμόσει το κανόνα δικαίου στη συγκεκριμένη περίπτωση, εφ’ όσον τον κρίνει αντιβαίνοντα στο Σύνταγμα..» Ήταν βέβαια τότε, το έτος 2000 !! που ένας μεγάλος ΔΙΚΑΣΤΗΣ ο Εμμ. Δαρζέντας, έκθεσε με εισήγησή του στο Ανώτατο Δικαστήριο, τις παραπάνω σκέψεις και στοχασμούς και ερμηνεία του Συντάγματος και ζήτησε από το Ανώτατο Δικαστήριο να μην εφαρμόσει νόμο που είχε περιεχόμενο αντίθετο με το Σύνταγμα. Γι΄ αυτό σας λέω. Επειδή ανεξέλεγκτη μια πλειοψηφία μπορεί να ψηφίσει νόμους με περιεχόμενο αντίθετο με το Σύνταγμα. Στις επόμενες εκλογές, πριν ψηφίσετε, να ρωτήσετε πρέπει. Αν ο υποψήφιος πρώην βουλευτής στη θητεία του, με πρόθεση ή από αμέλεια ή έστω από άγνοια, ψήφισε νόμο με περιεχόμενο αντίθετο προς το Σύνταγμα. Και αν Ναι , τότε μη του δώσετε τη δυνατότητα να το ξανακάνει… Έτσι μόνο πλειοψηφία δεν θα γίνει ποτέ Τυραννία... Δημήτριος Ν Ζέρβας. Σημείωση: 1/.Εμμανουήλ Ι. Δαρζέντας, διακεκριμένος ανώτατος δικαστικός και νομικός, με πλούσιο συγγραφικό και επιστημονικό έργο. Βασικό έργο του είναι «Νομικά Κείμενα Δημοσίου Δικαίου και Φιλοσοφίας του Δικαίου (1977-1992)» 2/. Απόφαση του Σ.τ.Ε. 3195/2000 Στ΄ τμ. Πρόεδρος Π. Παραράς, Σύμβουλος. Εισηγητής Εμμ. Δαρζέντας, Σύμβουλος. Δημοσιευμένη η απόφαση στο νομικό περιοδικό «Διοικητική Δίκη».

 ΕΥΤΟΛΜΟΙ ΛΟΓΟΙ

ΠΕΡΙ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ

(Όταν παύει να είναι ανεξάρτητος 

και καθίσταται ευτελής θεραπαινίς

της Εκτελεστικής και Νομοθετικής εξουσίας.)

 

Και να θυμόμαστε ή να το μάθουμε πρέπει,  ότι υπήρξανε και έντιμοι θαρραλέοι και σοφοί ΔΙΚΑΣΤΕΣ σε τούτο τον τόπο, που χωρίς να υπολογίζουν τη βία ενάντιά τους από τους «κράτιστές» και χωρίς να φοβούνται τις συνέπειες σε βάρος τους από τους «τεχνικούς της εξουσίας» και τις ύβρεις και συκοφαντίες από τους ειδικούς της προπαγάνδας και καταπίεσης  συνειδήσεων,  με τόλμη  αποδοκιμάζανε και χλευάζανε την ευτέλεια και αθλιότητα μιας  κακοφτιαγμένης για ραγιάδες  «ψευδεπίγραφης Δημοκρατίας»   και  ενός θεσμικού οργάνου της «ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» που σαν απολειφάδι σκληρό και αμείλικτο  του Κράτους «εργαλείο καθυπόταξης» είχε απομείνει για να απειλεί, να φοβίζει και να τιμωρεί τους πολίτες.

 Ήταν τότε που ένας μεγάλος ΔΙΚΑΣΤΗΣ   ο ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΛΛΙΤΣΗΣ,  πριν πολλά χρόνια το 2003!! έγραψε  διδάσκοντας μερικούς δικαστές και  καθηγητές και συνταγματολόγους και άλλους πολιτικούς και μαθητευόμενους ηγεμονίσκους, που η εξουσία τους είχε διαφθείρει με μία μηνιαία μισθοδοσία, ή με κάποια  έδρα σε κάποιο ίδρυμα, ή με κάποιο πολιτικό κυβερνητικό ή άλλο κομματικό αξίωμα, τις παρακάτω λίγες απλές, σοφές και αληθινές σκέψεις και στοχασμούς ότι:

«…»

«…VI. Πέραν δε τούτων, η Δικαιοσύνη για να λειτουργήσει αποτελεσματικώς, απαιτείται όπως αύτη είναι ού μόνον ανεξάρτητος  και εντεύθεν αδέκαστος και αδιάβλητος,  εμπνέουσα πλήρη εμπιστοσύνην στους δικαζομένους, αλλά και να ΦΑΙΝΕΤΑΙ ανεξάρτητος, τουθ’ όπερ δυστυχώς δεν συμβαίνει σήμερα διότι:

α) Όταν η ηγεσία της Δικαιοσύνης διορίζεται από την εκάστοτε Κυβέρνησιν και μάλιστα επιλεκτικώς  και χωρίς καμμίαν απολύτως αιτιολογίαν και αξιολόγησιν  των υποψηφίων,  παραλειπομένων πολλάκις ικανοτάτων Δικαστών, η Δικαιοσύνη παύει να είναι ανεξάρτητος και οις εκ τούτου είναι δυνατόν να επηρεάζεται και να κηδεμονεύεται αύτη ποικιλοτρόπως από την Κυβέρνησιν.

β) Όταν όλα τα θέματα που αφορούν την οργάνωσιν και λειτουργίαν της Δικαιοσύνης και των φορέων αυτής, ρυθμίζονται εκάστοτε κατά το δοκούν και κατά την απόλυτον κρίσιν των άλλων δύο εξουσιών                        (Εκτελεστικής και Νομοθετικής) ισοτίμων και ισοδυνάμων, υποτίθεται, προς την Δικαιοσύνην ) χωρίς προηγουμένως να καλείται υποχρεωτικώς η Ηγεσία της Δικαιοσύνης (εν ολομελεία) όπως γνωμοδοτήσει επι των ρυθμιστέων ως άνω θεμάτων, η  Δικαιοσύνη παύει να είναι ανεξάρτητος  και ισότιμος προς τις άλλες δύο ως άνω εξουσίες και καθίσταται οιονεί θεραπαινίς τούτων.

γ)… δ) Όταν τελεσίδικοι και αμετάκλητοι αποφάσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου που επιδικάζει αναδρομικές συντάξεις, θεμελιούμενες επι συνταγματικών διατάξεων, δεν εκτελούνται από την Δημοσία Διοίκηση κατ΄ εντολήν της Εκτελεστικής Εξουσίας, αλλά τουναντίον με αντισυνταγματικούς νόμους καταργούνται οι ως άνω αποφάσεις και ΚΑΤΑΡΓΕΙΤΑΙ  ουσιαστικώς το Τρίτον Ανώτατον Δικαστήριον της Χώρας μας , οι δε παρανομούντες Οικονομικοί Υπουργοί  παραμένουν ατιμώρητοι απολαύοντάς βουλευτικής ασυλίας και εντεύθεν ασυδοσίας, δεν μπορεί να λειτουργήσει ευνομούμενον Κράτος Δικαίου, που επαγγέλλεται η Κυβέρνηση της Χώρας μας και ούτε αληθής Δικαιοσύνη και Δημοκρατία.»

( Δια την αντιγραφή

Δημήτριος Ν Ζέρβας.

Σημείωση:

{1/.Το κείμενο είναι απόσπασμα από προδημοσίευση συμβολής του συγγραφέα Ευάγγελου Καλλίτση, με τίτλο «Η απονομή της Δικαιοσύνης εις τη χώρα μας» στον τιμητικό τόμο επ΄ ευκαιρία των 70^ων γενεθλίων του καθηγητή Κώστα Ε. Μπέη.

2/.Ο Ευάγγελος Καλλίτσης, έγραψε και δημοσίευσε το έτος 2003 !! ως Αντιπρόεδρος Ελεγκτικού Συνεδρίου ε.τ – Πρόεδρος της Ένωσης Συνταξιούχων Δικαστικών Λειτουργών  και Λειτουργών του Κύριου προσωπικού του Ν.Σ.Κ.

( βλ.  Ευάγγελου Καλλίτση, «Η απονομή της Δικαιοσύνης εις τη χώρα μας» Διοικητική Δίκη έτος ΙΕ΄ 2003. σελ. 553-556}

Calomata Ο ΕΜΝΟΣΤΟΣ ΤΟΠΟΣ: ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ( στη πόλη που χάθηκε) του Δημητρ...

Calomata Ο ΕΜΝΟΣΤΟΣ ΤΟΠΟΣ: ΕΡΩΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ( στη πόλη που χάθηκε) του Δημητρ...: "Κριτική Παρέμβαση" - Περιοδικό Σύγγραμμα Κοινής  Ωφελείας,  αριθμ. 6, Φλεβάρης 1995, Εκδότης ο Δημήτριος Ν Ζέρβας, π...

ΑΝΘΕΙΑ ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΚΌ ΤΗΣ ΟΜΗΡΙΚΗΣ ΠΟΛΗΣ

Τοπογραφικό της αρχαίας πόλης πάνω στο λόφο της Άνθειας. Είναι γκραβούρα του LeMaitre που φέρει το τίτλο         « THOURIA». Mε το λατινικό γράμμα D αποτυπώνεται η «δεξαμενή», όπως ονομάζουν οι ντόπιοι, ακόμα μέχρι τα σήμερα, το τεράστιο, λαξευμένο μέσα στο βράχο, σκάμμα που υπάρχει μέσα στην αρχαία πόλη. 
Επίσης με το γράμμα Α αποτυπώνεται καθαρά το αρχαίο θέατρο, που φαίνεται ότι υπήρχε σε πολύ καλή κατάσταση μέσα στο περίβολο των ανακτόρων. 
Τα ανάκτορα εκτείνονται νοτιοανατολικά του λόφου προς τη πλευρά του  χείμαρρου   « Ξερίλα», δηλαδή του "Χρυσορρόη" ποταμού. 
Το συγκρότημα των ανακτόρων, όπως αποτυπώνεται, φαίνεται να καταλαμβάνει ολόκληρη τη πλευρά του λόφου προς τη μεριά του «Ξερίλα». 

Εντύπωση προκαλεί, ότι προς την ανατολική πλευρά του λόφου δεν έχουν αποτυπωθεί κτίσματα ή άλλα οικοδομήματα ούτε τα αρχαία τείχη που σώζονται ακόμα σήμερα στο "φρύδι" του λόφου στα δυτικά. Μόνο βορειοδυτικά αποτυπώνεται το βυζαντινό εκκλησάκι της "Παναγιάς της παλιοκαστρίτισσας" που σημειώνεται ως         « Eglise Byzantine» και έτσι, αποτυπωμένο που είναι, αποτελεί βάση προσανατολισμού για τον κάθε απλό επισκέπτη που θέλει να εντοπίσει και να βαδίσει στην αρχαία πόλη. 
Επίσης έχει αποτυπωθεί το χωριό                  « Παλαιόκαστρο» ( Village de Paleo-kastro) που σήμερα δεν υπάρχει. 
Η γκραβούρα φέρει τον τίτλο» “THOURIA”, και  στο κάτω μέρος έχει κλίμακα σε μέτρα. 

Είναι προφανές ότι δεν χρειάζεται να είναι κανείς αρχαιολόγος για να βρει τα σημάδια της αρχαίας πόλης, το θέατρο και τα ανάκτορα και είναι ανεξήγητο γιατί οι αρχαιολόγοι δεν αποκαλύπτουν αυτά τα εμφανή τμήματα της αρχαίας πόλης και τ' άλλα κτίρια του συγκροτήματος των ανακτόρων, αλλά περιορίζονται να ανασκάβουν πρόχειρα τους 24 μυκηναϊκούς τάφους που, με τοπογραφικό του μεγάλου αρχαιολόγου Σκιά, είναι γνωστοί από το 1924.

                         Ασυνήθιστος και ίσως μοναδικός διάκοσμος εισόδου 

                  Μυκηναϊκού τάφου στην ΄Ανθεια. 

  Οι τάφοι αυτοί είχαν ανοιχθεί και συληθεί πολλά χρόνια πριν και οι ντόπιοι χωριάτες τους ονομάζουν " καταφύγια" γιατί εκεί πάντα κατέφευγαν να κρυφτούν στις επιδρομές φορατζήδων και κατακτητών. 

¨καταφύγιο", πριν τις ανασκαφές

πριν τις ανασκαφές. Πρέπει να σημειωθεί ότι  οι σκαμμένοι στο βράχο
μυκηναϊκοί τάφοι  απέχουν 2 με 2/12 μέτρα περίπου ο ένας από
τον άλλον  

Μετά την ανασκαφή βέβαια τους "φροντίζουν", με κάτι  άθλιες μεταλλικές κατασκευές, επιτρέποντας τα νερά της βροχής να "γλύφουν" το πορώδη βράχο και να τον αποσαθρώνουν μέχρι να καταστραφούν τελείως. 
Όλοι οι τάφοι προς τη πλευρά του "Χρυσορρόη", που "ξερίλα" τον λένε σήμερα, νοτιοδυτικά στο λόφο είναι θαλαμωτοί. Ένας μόνο θολωτός τάφος έχει ανασκαφεί δυτικά. 
Κανείς δεν ξέρει όμως το γιατί, μετά τις ανασκαφές, ό,τι δεν μεταφέρεται σε μουσείο αφήνεται έτσι απλά στη μοίρα του να φθείρεται. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί ενώ όλα τα ευρήματα πάνω στο λόφο είναι εμφανή και κραυγάζουν την ύπαρξή τους κανένας αρχαιολόγος δεν ερεύνησε την αρχαία πόλη που είναι γνωστό ότι κατοικείται ακόμα πριν από τον Όμηρο, συνεχώς, σε όλες τις ιστορικές περιόδους, μέχρι σήμερα. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί μετά τις ανακοινώσεις και τις μελέτες του αρχαιολόγου Σκιά δεν έχουμε ίσως άλλη σοβαρή αρχαιολογική ενασχόληση με την ομηρική Άνθεια που μετά Θουρία την είπανε. 

Δωρικοί κίονες με τους οποίους οι χωριάτες φτιάχνουν "σωστρες" για τα χώματα στα χτήματά τους.

Καταλήγω να πιστεύω ότι είναι πολύ βαρύ «αρχαιολογικό φορτίο» η Άνθεια  και δύσκολα κανείς την αγγίζει ή καλύτερα ευτυχώς που δεν έχουν ανασκάψει  ακόμα την Ομηρική και αρχαία πόλη που σώζεται μέχρι τα σήμερα θαμμένη μέσα στα χώματα.

Οι τελευταίες ανασκαφικές προσπάθειες κάτω από το λόφο της ΄Ανθειας δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί αφορούν τμήματα της νεώτερης πόλης που δημιουργήθηκε μετά την καταστροφή της ΄Ανθειας από του Σπαρτιάτες, όταν οι Ανθειώτες εξεγέρθηκαν μαζί με τους Είλωτες και νικήθηκαν. Τότε οι Σπαρτιάτες απαγόρευσαν τη οίκηση στην πόλη πάνω στο λόφο της Άνθειας και έτσι δημιουργήθηκε η νέα πόλη κάτω από το λόφο μέχρι τον ΄Αρι ποταμό.  Πάντως πρέπει να σημειώσω ότι φωτοτυπία της γκραβούρας είχα παραδώσει στους αρχαιολόγους, που ενεργούσαν ανασκαφές, αλλά δεν γνωρίζω αν την λάβανε ποτέ υπόψη τους. 

"σώστρες" με δόμους από τ' αρχαία τείχη.

Ο Όμηρος αγνοεί τη λέξη Θουρία που είναι μεταγενέστερη της ονομασία ΄Ανθειας και είναι άγνωστο πότε ονομάστηκε έτσι η πόλη.  Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Θούριος ήταν ένας από τους Γίγαντες ο οποίος παρίστατο σε εικόνα να παλεύει με τον Ηρακλή. 

Ο Στράβων ονομάζει τη Θουρία Αίπεια, ονομασία που δηλώνει πόλη χτισμένη σε ψηλό μέρος. 

Η Θουρία ήταν τότε "περίοικος" της Σπάρτης. Ο Θουκυδίδης γράφει ότι όταν έγινε (το 464 πΧ) ο μεγάλος σεισμός στη Σπάρτη, τότε επαναστάτησαν οι Είλωτες και Θουριάτες μαζί με τους Αιθαιείς και κατέλαβαν την Ιθώμη, και ότι οι περισσότεροι από τους Είλωτες ήταν απόγονοι των παλαιών Μεσσηνίων που είχαν υποδουλωθεί από τους Σπαρτιάτες  κατά το πρώτο μεσσηνιακό πόλεμο και για το λόγο αυτό ονομάστηκαν Μεσσήνιοι. 
 " εν ω οι Είλωτες αυτοίς και των περιοίκων Θουριάται τε και Αιθαιείς εις Ιθώμην απέστησαν΄ πλείστοι δε των Ειλώτων εγένοντο οι των παλαιών Μεσσηνίων, τότε δηλωθέντων απόγονοι΄η και Μεσσήνιοι εκλήθησαν οι πάντες προς μεν ουν τοις εν Ιθώμη πόλεμος καθειστήκει Λακεδαιμονίοις".

Γράφει ακόμα ο Θουκυδίδης ότι οι Σπαρτιάτες εκστράτευσαν κατά της Ιθώμης για να χτυπήσουν τους επαναστάτες.

Η Ιθώμη από το λόφο της ΄Ανθειας

Μάκραινε ο πόλεμος, γιαυτό οι Σπαρτιάτες ζήτησαν την βοήθεια άλλων συμμάχων και των Αθηναίων οι οποίοι έστειλαν αρκετά μεγάλη βοήθεια με αρχηγό το Κίμωνα. 

Οι Αθηναίοι, σε αντίθεση με τους Σπαρτιάτες, ήταν ικανοί καστροπολεμίτες. Φοβήθηκαν όμως οι Σπαρτιάτες, πως οι Αθηναίοι θα παίρνανε το μέρος των επαναστατών και με κάποια δικαιολογία τους έδιωξαν. Δέκα χρόνια κράτησε η πολιορκία της Ιθώμης από τους Σπαρτιάτες και οι  πολιορκούμενοι μη μπορώντας να αντέξουν περισσότερο συνθηκολόγησαν. 

Σύμφωνα με τη συνθήκη όφειλαν να φύγουν αμέσως από τη Πελοπόννησο, και οι Σπαρτιάτες θα τους εξασφάλιζαν ασφαλή και ελεύθερη πορεία, άλλως σε περίπτωση παραβιάσεως της συνθήκης οι συλλαμβανόμενοι θα γινόντουσαν δούλοι. Έτσι οι Μεσσήνιοι μαζί με τα παιδιά και τις γυναίκες τους εκκενώσανε την Ιθώμη και οι Αθηναίοι, που εν τω μεταξύ είχαν ήδη εχθρικές σχέσεις με τους Σπαρτιάτες, τους εγκατέστησαν στην Ναύπακτο. 

Ένα "καταφύγιο" πριν τις ανασκαφές

Τότε, υποθέτουν οι μελετητές, ότι οι Σπαρτιάτες ( γύρω στα 450 πΧ)  κατέστρεψαν τη πόλη και ολόκληρη την οχύρωση του λόφου της 'Ανθειας και απαγόρευσαν την επί του λόφου οίκηση. 

Έτσι χτίστηκε μια νέα πόλη κάτω από το λόφο της ΄Ανθειας που άρχιζε από τους πρόποδες του λόφου και έφτανε μέχρι τον Αρι ποταμό. Λένε μάλιστα πως εκείνο το μεγάλο κτίριο που υπάρχει σήμερα κάτω από το λόφο στο κάμπο, προς τα δυτικά, και το οποίο οι ντόπιοι ονομάζουν " Λουτρά", τα οποία όμως δεν είναι ρωμαϊκά λουτρά, αλλά  υπόλειμμα της νέας αυτής πόλης.

Στο λόφο της ΄Ανθειας, πάνω στην ακρόπολη, ανιχνεύονται δύο μεγάλες καταστροφές. Η μία είναι εκείνη των Σπαρτιατών στα τέλη του 5^ου αιώνα πΧ, δηλαδή μετά το τέλος του τρίτου Μεσσηνιακού πολέμου, και η άλλη είναι εκείνη από τους Ρωμαίους το 2^ο αιώνα περίπου, μετά δηλαδή τη ναυμαχία στο ΄Ακτιο όπου νίκησε η μερίδα εκείνη των Ρωμαίων ενάντια στους οποίους είχαν ταχθεί Μεσσήνιοι και Θουριάται.

Η Θουρία στους χρόνους της ακμής της ήταν μεγαλύτερη και πλουσιότερη εκείνης των Φαρών και τα σύνορά της φτάνανε προς το βορά  μέχρι τη Μεγαλόπολη, ενώ προς το Νότο καταλάμβανε όλη τη περιοχή του Νέδοντα και του Παμίσου και έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της θάλασσας από τον όρμο του Αλμυρού μέχρι τη Μπούκα και γι’ αυτό ονομαζότανε Θουριάτης κόλπος. Την εποχή του Φιλίππου, του πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Θουρία υπήχθη στη Μεσσηνία. Κατά το 21 πΧ όταν επισκέφθηκε τη Σπάρτη, ως σύμμαχο χώρα, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος οι Σπαρτιάτες τοποθετήθηκαν τότε τοποτηρητές  της Θουρίας και όπως λένε αυτό προκύπτει από επιγραφές. Τότε κάτω από τη κατοχή Ρωμαίων και Σπαρτιατών οι Θουριάτες δεινοπάθησαν. Μάλιστα εκείνη τη περίοδο κυκλοφόρησαν και νομίσματα με χαραγμένα τα γράμματα «ΛΑ» δηλαδή Λακεδαιμονίων. 
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Οι φωτογραφίες είναι πολλά χρόνια πριν γίνουν οι ανασκαφές στο Μυκηναϊκό νεκροταφείο. 

ΑΝΘΕΙΑ ΤΟΠΟΓΡΑΦΙΚΌ ΤΗΣ ΟΜΗΡΙΚΗΣ ΠΟΛΗΣ

Τοπογραφικό της αρχαίας πόλης πάνω στο λόφο της Άνθειας. Είναι γκραβούρα του LeMaitre που φέρει τίτλο         « THOURIA». Mε το λατινικό γράμμα D αποτυπώνεται η «δεξαμενή», όπως ονομάζουν οι ντόπιοι, ακόμα μέχρι τα σήμερα, το τεράστιο, λαξευμένο μέσα στο βράχο, σκάμμα που υπάρχει μέσα στην αρχαία πόλη. 
Επίσης με το γράμμα Α αποτυπώνεται καθαρά το αρχαίο θέατρο, που φαίνεται ότι υπήρχε σε πολύ καλή κατάσταση μέσα στο περίβολο των ανακτόρων. 
Τα ανάκτορα εκτείνονται νοτιοανατολικά του λόφου προς τη πλευρά του  χείμαρρου   « Ξερίλα», δηλαδή του "Χρυσορρόη" ποταμού. 
Το συγκρότημα των ανακτόρων, όπως αποτυπώνεται, φαίνεται να καταλαμβάνει ολόκληρη τη πλευρά του λόφου προς τη μεριά του «Ξερίλα». 

Εντύπωση προκαλεί, ότι προς την ανατολική πλευρά του λόφου δεν έχουν αποτυπωθεί κτίσματα ή άλλα οικοδομήματα ούτε τα αρχαία τείχη που σώζονται ακόμα σήμερα στο "φρύδι" του λόφου στα δυτικά. Μόνο βορειοδυτικά αποτυπώνεται το βυζαντινό εκκλησάκι της "Παναγιάς της παλιοκαστρίτισσας" που σημειώνεται ως         « Eglise Byzantine» και έτσι, αποτυπωμένο που είναι, αποτελεί βάση προσανατολισμού για τον κάθε απλό επισκέπτη που θέλει να εντοπίσει και να βαδίσει στην αρχαία πόλη. 
Επίσης έχει αποτυπωθεί το χωριό « Παλαιόκαστρο» ( Village de Paleo-kastro) που σήμερα δεν υπάρχει. 
Η γκραβούρα φέρει τον τίτλο» “THOURIA”, και  στο κάτω μέρος έχει κλίμακα σε μέτρα. 

Είναι προφανές ότι δεν χρειάζεται να είναι κανείς αρχαιολόγος για να βρει τα σημάδια της αρχαίας πόλης, το θέατρο και τα ανάκτορα και είναι ανεξήγητο γιατί οι αρχαιολόγοι δεν αποκαλύπτουν αυτά τα εμφανή τμήματα της αρχαίας πόλης και τ' άλλα κτίρια του συγκροτήματος των ανακτόρων, αλλά περιορίζονται να ανασκάβουν πρόχειρα τους 24 μυκηναϊκούς τάφους που, με τοπογραφικό του μεγάλου αρχαιολόγου Σκιά, είναι γνωστοί από το 1924.

                         Ασυνήθιστος και ίσως μοναδικός διάκοσμος εισόδου 

                  Μυκηναϊκού τάφου στην ΄Ανθεια. 

  Οι τάφοι αυτοί είχαν ανοιχθεί και συληθεί πολλά χρόνια πριν και οι ντόπιοι χωριάτες τους ονομάζουν " καταφύγια" γιατί εκεί πάντα κατέφευγαν να κρυφτούν στις επιδρομές φορατζήδων και κατακτητών. 

¨καταφύγιο", πριν τις ανασκαφές

πριν τις ανασκαφές. Πρέπει να σημειωθεί ότι  οι σκαμμένοι στο βράχο
μυκηναϊκοί τάφοι  απέχουν 2 με 2/12 μέτρα περίπου ο ένας από
τον άλλον  

Μετά την ανασκαφή βέβαια τους "φροντίζουν", με κάτι  άθλιες μεταλλικές κατασκευές, επιτρέποντας τα νερά της βροχής να "γλύφουν" το πορώδη βράχο και να τον αποσαθρώνουν μέχρι να καταστραφούν τελείως. 
Όλοι οι τάφοι προς τη πλευρά του "Χρυσορρόη", που "ξερίλα" τον λένε σήμερα, νοτιοδυτικά στο λόφο είναι θαλαμωτοί. Ένας μόνο θολωτός τάφος έχει ανασκαφεί δυτικά. 
Κανείς δεν ξέρει όμως το γιατί, μετά τις ανασκαφές, ό,τι δεν μεταφέρεται σε μουσείο αφήνεται έτσι απλά στη μοίρα του να φθείρεται. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί ενώ όλα τα ευρήματα πάνω στο λόφο είναι εμφανή και κραυγάζουν την ύπαρξή τους κανένας αρχαιολόγος δεν ερεύνησε την αρχαία πόλη που είναι γνωστό ότι κατοικείται ακόμα πριν από τον Όμηρο, συνεχώς, σε όλες τις ιστορικές περιόδους, μέχρι σήμερα. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί μετά τις ανακοινώσεις και τις μελέτες του αρχαιολόγου Σκιά δεν έχουμε ίσως άλλη σοβαρή αρχαιολογική ενασχόληση με την ομηρική Άνθεια που μετά Θουρία την είπανε. 

Δωρικοί κίονες με τους οποίους οι χωριάτες φτιάχνουν "σωστρες" για τα χώματα στα χτήματά τους.

Καταλήγω να πιστεύω ότι είναι πολύ βαρύ «αρχαιολογικό φορτίο» η Άνθεια  και δύσκολα κανείς την αγγίζει ή καλύτερα ευτυχώς που δεν έχουν ανασκάψει  ακόμα την Ομηρική και αρχαία πόλη που σώζεται μέχρι τα σήμερα θαμμένη μέσα στα χώματα.

Οι τελευταίες ανασκαφικές προσπάθειες κάτω από το λόφο της ΄Ανθειας δεν έχουν ιδιαίτερη σημασία γιατί αφορούν τμήματα της νεώτερης πόλης που δημιουργήθηκε μετά την καταστροφή της ΄Ανθειας από του Σπαρτιάτες, όταν οι Ανθειώτες εξεγέρθηκαν μαζί με τους Είλωτες και νικήθηκαν. Τότε οι Σπαρτιάτες απαγόρευσαν τη οίκηση στην πόλη πάνω στο λόφο της Άνθειας και έτσι δημιουργήθηκε η νέα πόλη κάτω από το λόφο μέχρι τον ΄Αρι ποταμό.  Πάντως πρέπει να σημειώσω ότι φωτοτυπία της γκραβούρας είχα παραδώσει στους αρχαιολόγους, που ενεργούσαν ανασκαφές, αλλά δεν γνωρίζω αν την λάβανε ποτέ υπόψη τους. 

"σώστρες" με δόμους από τ' αρχαία τείχη.

Ο Όμηρος αγνοεί τη λέξη Θουρία που είναι μεταγενέστερη της ονομασία ΄Ανθειας και είναι άγνωστο πότε ονομάστηκε έτσι η πόλη.  Ο Παυσανίας αναφέρει ότι ο Θούριος ήταν ένας από τους Γίγαντες ο οποίος παρίστατο σε εικόνα να παλεύει με τον Ηρακλή. 

Ο Στράβων ονομάζει τη Θουρία Αίπεια, ονομασία που δηλώνει πόλη χτισμένη σε ψηλό μέρος. 

Η Θουρία ήταν τότε "περίοικος" της Σπάρτης. Ο Θουκυδίδης γράφει ότι όταν έγινε (το 464 πΧ) ο μεγάλος σεισμός στη Σπάρτη, τότε επαναστάτησαν οι Είλωτες και Θουριάτες μαζί με τους Αιθαιείς και κατέλαβαν την Ιθώμη, και ότι οι περισσότεροι από τους Είλωτες ήταν απόγονοι των παλαιών Μεσσηνίων που είχαν υποδουλωθεί από τους Σπαρτιάτες  κατά το πρώτο μεσσηνιακό πόλεμο και για το λόγο αυτό ονομάστηκαν Μεσσήνιοι. 
 " εν ω οι Είλωτες αυτοίς και των περιοίκων Θουριάται τε και Αιθαιείς εις Ιθώμην απέστησαν΄ πλείστοι δε των Ειλώτων εγένοντο οι των παλαιών Μεσσηνίων, τότε δηλωθέντων απόγονοι΄η και Μεσσήνιοι εκλήθησαν οι πάντες προς μεν ουν τοις εν Ιθώμη πόλεμος καθειστήκει Λακεδαιμονίοις".

Γράφει ακόμα ο Θουκυδίδης ότι οι Σπαρτιάτες εκστράτευσαν κατά της Ιθώμης για να χτυπήσουν τους επαναστάτες.

Η Ιθώμη από το λόφο της ΄Ανθειας

Μάκραινε ο πόλεμος, γιαυτό οι Σπαρτιάτες ζήτησαν την βοήθεια άλλων συμμάχων και των Αθηναίων οι οποίοι έστειλαν αρκετά μεγάλη βοήθεια με αρχηγό το Κίμωνα. 

Οι Αθηναίοι, σε αντίθεση με τους Σπαρτιάτες, ήταν ικανοί καστροπολεμίτες. Φοβήθηκαν όμως οι Σπαρτιάτες, πως οι Αθηναίοι θα παίρνανε το μέρος των επαναστατών και με κάποια δικαιολογία τους έδιωξαν. Δέκα χρόνια κράτησε η πολιορκία της Ιθώμης από τους Σπαρτιάτες και οι  πολιορκούμενοι μη μπορώντας να αντέξουν περισσότερο συνθηκολόγησαν. 

Σύμφωνα με τη συνθήκη όφειλαν να φύγουν αμέσως από τη Πελοπόννησο, και οι Σπαρτιάτες θα τους εξασφάλιζαν ασφαλή και ελεύθερη πορεία, άλλως σε περίπτωση παραβιάσεως της συνθήκης οι συλλαμβανόμενοι θα γινόντουσαν δούλοι. Έτσι οι Μεσσήνιοι μαζί με τα παιδιά και τις γυναίκες τους εκκενώσανε την Ιθώμη και οι Αθηναίοι, που εν τω μεταξύ είχαν ήδη εχθρικές σχέσεις με τους Σπαρτιάτες, τους εγκατέστησαν στην Ναύπακτο. 

Ένα "καταφύγιο" πριν τις ανασκαφές

Τότε, υποθέτουν οι μελετητές, ότι οι Σπαρτιάτες ( γύρω στα 450 πΧ)  κατέστρεψαν τη πόλη και ολόκληρη την οχύρωση του λόφου της 'Ανθειας και απαγόρευσαν την επί του λόφου οίκηση. 

Έτσι χτίστηκε μια νέα πόλη κάτω από το λόφο της ΄Ανθειας που άρχιζε από τους πρόποδες του λόφου και έφτανε μέχρι τον Αρι ποταμό. Λένε μάλιστα πως εκείνο το μεγάλο κτίριο που υπάρχει σήμερα κάτω από το λόφο στο κάμπο, προς τα δυτικά, και το οποίο οι ντόπιοι ονομάζουν " Λουτρά", τα οποία όμως δεν είναι ρωμαϊκά λουτρά, αλλά  υπόλειμμα της νέας αυτής πόλης.

Στο λόφο της ΄Ανθειας, πάνω στην ακρόπολη, ανιχνεύονται δύο μεγάλες καταστροφές. Η μία είναι εκείνη των Σπαρτιατών στα τέλη του 5^ου αιώνα πΧ, δηλαδή μετά το τέλος του τρίτου Μεσσηνιακού πολέμου, και η άλλη είναι εκείνη από τους Ρωμαίους το 2^ο αιώνα περίπου, μετά δηλαδή τη ναυμαχία στο ΄Ακτιο όπου νίκησε η μερίδα εκείνη των Ρωμαίων ενάντια στους οποίους είχαν ταχθεί Μεσσήνιοι και Θουριάται.

Η Θουρία στους χρόνους της ακμής της ήταν μεγαλύτερη και πλουσιότερη εκείνης των Φαρών και τα σύνορά της φτάνανε προς το βορά  μέχρι τη Μεγαλόπολη, ενώ προς το Νότο καταλάμβανε όλη τη περιοχή του Νέδοντα και του Παμίσου και έλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της θάλασσας από τον όρμο του Αλμυρού μέχρι τη Μπούκα και γι’ αυτό ονομαζότανε Θουριάτης κόλπος. Την εποχή του Φιλίππου, του πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, η Θουρία υπήχθη στη Μεσσηνία. Κατά το 21 πΧ όταν επισκέφθηκε τη Σπάρτη, ως σύμμαχο χώρα, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Αύγουστος οι Σπαρτιάτες τοποθετήθηκαν τότε τοποτηρητές  της Θουρίας και όπως λένε αυτό προκύπτει από επιγραφές. Τότε κάτω από τη κατοχή Ρωμαίων και Σπαρτιατών οι Θουριάτες δεινοπάθησαν. Μάλιστα εκείνη τη περίοδο κυκλοφόρησαν και νομίσματα με χαραγμένα τα γράμματα «ΛΑ» δηλαδή Λακεδαιμονίων. 
ΣΗΜΕΙΩΣΗ:
Οι φωτογραφίες είναι πολλά χρόνια πριν γίνουν οι ανασκαφές στο Μυκηναϊκό νεκροταφείο. 

ΘΟΥΡΙΑ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗ

κτίρια του οικισμού της Θουρίας